Прэса
Рэцэнзія, змешчаная ў нумары часопіса "Musica"
Ф. Фэррары
Тое, што дваццацігадовы піяніст выконвае на сваім дэбютным дыску Шуберта, а не Трансцэдэнтныя эцюды Ліста альбо Варыяцыі на тэму Паганіні Брамса – добры знак. Гэта сведчыць пра здольнасць не толькі да выдатнай тэхнікі выканання, але і пра музычны густ і інтэлект. Дадзены дыск, на якім творы запісаныя на своеасаблівым crescendo, -- добры пачатак шляху. Іграць творы Шуберта цікава, але не заўжды дынамічнае напружанне – як у асобных іншых фартэпіянных п’есах – тут адпаведна вытрымана.
На гэтым дыску прысутнічае кампактнасць, прастата і увага да гуку, што надаюць вялікае надзеі і прыносяць плён у музычных момантах. Стахіевічу ўдаецца зліцца з уяўнаю прастатою музыкі Шуберта, дзякуючы тонкаму адчуванню музыкі й пачуццю незадаволенасці дасягнутым. Знешняя прастата гэтых музычных момантаў часцяком уводзіць музыкаў у зман, ператвараючы выкананне ў нудоту. Тут жа выканаўца прадукуе аддаленыя эфекты, закранаючы парадаксальную сувязь цеплыні й аддаленасці ад роднае зямлі, што зяўляецца загадкай Шуберта.
Усё тут сведчыць пра актыўны, дзейны музычны розум: увага да нотнага тэксту, да поліфанічнай канвы, крохкай і рафінаванай, поліфанія, адзначаная паўзамі й раптоўнымі перапынкамі. Кожнага разу шкада “час ад часу” знятага гуку, што зроблена, хутчэй за ўсё, са спробай надаць адзінства і маналітнасці выразу. Гэта Шуберт – багаты, напластаваны, комплексны, акрэслены са сталасцю, якая надае гонар маладому веку выканаўцы. Бліскучая таксама саната D.784, поўная агню, чыстая ад усялякіх хібаў, бетховенская па драматызацыі, гамагенная па гучанні й найбагатшая па гуку. Добры пачатак для музыкі, які мае, здаецца, што сказаць!